انتشار یافته: 0
شماره مطلب: 19267
09:16

شهید معلم عبدالعلی ابراهیمی

نسخه مناسب چاپ

شهید عبدالعلی ابراهیمی

من یک معلم هستم نوشت:

شهید عبدالعلی ابراهیمی فرزند شهید اسدالله ابراهیمی – که در سال 1365 به شهادت رسید – در سال 1340 در خانواده ای روستایی از نوجان از توابع خمین چشم به جهان گشود. شش سال از کودکی را پشت سر گذاشته بود که وارد مدرسه فارابی زادگاهش شد.دوره ابتدایی را با موفقیت گذراند و برای ادامه تحصیل به خمین و سپس به روستای شهابیه رفت. او مقطع متوسطه را در شهرستان محلات و در رشته ی راه و ساختمان در هنرستان به پایان رساند وموفق به کسب مدرک دیپلم شد. پس از خاتمه تحصیلات به خدمت سربازی رفت و این دوران را در تهران و سمنان سپری کرد بعد از پایان خدمت به سنّت نیکوی الهی عمل کرده و ازدواج کرد.

در سال 1360 در زمره آموزشیاران و سربازان جبهه فرهنگی در نهضت سوادآموزی در آمد و در محیط نهادی نهضت سوادآموزی و با کمک برادران سپاه پاسداران گروهی تشکیل داد و به آموزش مسائل سیاسی، عقیدتی و احکام به نوجوانان و جوانان در مسجد جامع روستا پرداخت.

پس از پایان دوره آموزشی به همراه تنی چند از سپاهیان به جبهه های جنوب، اعزام و پس از مدّتی رزم و جهاد به موطن خود بازگشت.

چند مدّت بعد به علّت نمایان شدن لیاقت ها و مسئولیت پذیری در امور محوله مورد توجه مسئولین نهضت سوادآموزی قرار گرفته و به سمت مسئول آموزش منصوب گردید و سرانجام به مسئولیت نهضت سوادآموزی شهرستان خمین برگزیده شد. با داشتن این مسئولیت هیچگاه از اندیشه جبهه و حضور در محورهای عملیاتی غافل نبود. لذا بارها و بارها به میدان کارزار و جهاد اعزام شد.

از حسن معاشرت، نیکی به مردم، انجام عمل صالح و اخلاق حسنه این شهید عزیز سخن ها بسیار است او برای دیگران یک الگوی رفتاری بود. افتخار مدّاحی اهل بیت (علیهمالسلام) را داشت. بر اساس وصیتش، حدود دویست جلد از کتاب هایش را به کتابخانه نهضت سوادآموزی و سپاه پاسداران اهدا کردند. او هم آمر به معروف بود و هم عامل به آن، هم نهی از منکر می کرد هم خود از آن پرهیز می داشت. آخرین روزهایی که در منطقه بود، در تاریخ 13/10/1365 به خانواده اش اطلاع دادند که عبدالعلی مجروح شده و در بیمارستان شهید بهشتی اصفهان بستری شده است. پس از آگاهی از وضعیت مجروحیت، خانواده اش و همکاران نهضتی به بیمارستان رفتند.

شهید ابراهیمی به شدّت از ناحیه دست و پا و شکم جراحت برداشته بود. به همین دلیل پای راست او را از بالای زانو و همچنین انگشتان پای چپش را نیز قطع کردند، این در حالی بود که شکمش پر از ترکش های خمپاره بود. دو گلوله نیز از پشت به کمرش اصابت کرده بود. سرانجام بر اثر شدّت جراحات، شهید ابراهیمی تاب نیاورده و در ساعت سه بعد از ظهر روز دوشنبه بیست و یکم دی ماه شصت و پنج و مصادف با اولین سالگرد شهادت پدر با زخم وجراحات پیکر به بزم خونین کفنان عرش نشین خوانده شد و با پای بریده، قله رفیع شهادت را به شوق وصال فتح کرد. پیکرش پس از تشییع و تدفین در کنار دیگر همرزمان شهیدش در زادگاهش در دل خاک آرام گرفت.

خصال پسندیده این شهید بزرگوار در آیینه وصیت نامه اش هویدا است، چنانچه تقریر کرده است .

دیدگاه ها

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی نوشته شوند و یا غیر مرتبط با موضوع باشند منتشر نخواهند شد.

عضویت در خبرنامه

Stay informed on our latest news!

Subscribe to عضویت در خبرنامه feed

پربازدیدها